Connect with us

Foto-Öykü

Atlıkarınca ve Saatin Beş Olma Hali – 2

Yayınlanma

Tarih:

 IMG_5214

Bir görüntü ne zaman bir sözcüğe dönüşür?

Kırmızı ojeli kadın da gelip her zamanki yerine oturduğuna göre başlayabilirim. “Pırıl pırıl soğuk bir nisan günüydü ve saatler sekizi vuruyordu. Dondurucu rüzgârdan korunmak için çenesini göğsüne gömmüş olan Winston, bir toz burgacının da kendisiyle birlikte içeri dalmasını önleyecek kadar hızlı olmasa da, Zafer Konutları’nın cam kapılarından çabucak içeri süzüldü.” Bu cümleyi nereden aldığım hemen anlaşılacak. Zaten cümlede sadece saati değiştirdim. Saatlerin on üçü vurması gerekiyordu. Öğle vakti, sokakların sabahki yağmurdan ıslanmışlığı ve adımımı biraz hızlı atarsam sırt üstü yere yapışacakmış gibi hissedişim geldi aklıma. Hissediyorum, hatırlıyorum ama ne yapsam nafile; yazmaya gelince hep başlangıç noktasındayım. Adını hatırlayamadığım bir Fransız yazar, öykülerini tamamlayabilmek için toplu taşıma araçlarını kullanırmış. İnsanların gelip gittiği fakat yer kaplamadığı, zamanda bir yerde bir otobüs. Bizim yazar arka taraflarda kendine bir koltuk bulur, son durağa kadar gider, oradan başka bir otobüse biner ve geri dönermiş. Giderken değil de dönerken yazarmış hep. Bu adsız Fransız yazar yüzünden işe servisle gitmeyi bıraktım. Otobüsün sabah saatlerinde rahatça ilerleyebildiği bir güzergâhın var olmadığı bu şehirde, araç ilerlemezse zihnimdeki düşünceler de ilerlemeyecekmiş gibi hissettiğimden vapura binmeye karar verdim. Vapura binmem işim Anadolu yakasında olduğundan değil; maksat gidiyor olmak. Karşıya geçiyor, sonra sıradaki vapura binip başladığım yere geri dönüyorum. Ben de dönerken yazıyorum; ismi yok belki ama o Fransız yazarın bir bildiği var kesin. Bulduğum bu yazma yöntemi sağ olsun, kullandığım vapur hattının düzenli kullanıcısı olan herkesi tanıyorum. Hep aynı tonda kırmızı oje süren kadın; o gelmeden başlayamıyorum. Onun karşısına oturan büyük poşetli bir başka kadın; elindeki poşette giysi taşıyor gibi duruyor, gittiği yerde kıyafetlerini değiştirmesi gerekiyor belli ki. Bu kısa yolculuğa yarım kalan sabah uykusunu sıkıştıran sırt çantalı genç çocuk; vapur yanaşır yanaşmaz uyanıyor, hızla inebilmek için de arka kapıdan dolaşıp vapurun ön tarafına yanaşıyor. Kahvaltısını kaşarlı tost ve iki şekerli çayla yapan uzun saçlı kadın; belli ki sucuk sevmiyor. Nedense bana hep aynı kitabı okuyormuş gibi gelen şapkalı adam; ya düşündüğüm gibi hep aynı kitabı okuyor ya da kitaplarının hepsini siyah ciltletmiş. (Her adımını ezberlediğim bu insanlar yaz gelip de canları kâğıt helva çektiğinde onu benimle paylaşacaklar; çünkü onlar da şu an benim hareketlerimi ezberliyorlar, biliyorum.) Ve vapurun karşılıklı koltuklarının hep sağına oturan, soldakine otururlarsa mideleri bulanacak olan diğerleri… Biner binmez cam kenarındaki yerlerini alıyorlar fakat yol boyunca bana bakıyorlar; ne anladım şimdi gidip cam kenarına oturmaktan. Vapurla yarışan martılar, benim ‘az sonra öykünü yazıyor olacağım’ bakışımdan daha ilgi çekici değil, haklılar.

İskeleye vardık. Herkesle birlikte inip hızlı adımlarla bir yere kadar yürüyorum. Sonra bir eşyamı unutmuş gibi aniden geri dönüyorum ki indiğim vapurun ardından kalkan vapura yetişebileyim. Bu yolculuklara ilk başladığımda, bir eşyamı unuttum dönüşünü yapmıyor ve her gün işe geç kalıyordum. Mazeretlerim bitince kendime bu dâhice yöntemi buldum. Ve kısa bir yolculuğun ardından yine yola başladığım yerdeyim. Kalem çantamda, boş kâğıt dosyanın arasında. Yapacak güzel alıntılarım, zihnime kazıdığım görüntülerim var; fakat ne kadar istesem de yazacak hiçbir şeyim yok. Bir görüntü ne zaman bir sözcüğe dönüşür? O görüntüler dile gelsin diye değiştirdiğim günlük rutinim, fedakârlık ettiğim uykum, başkasının kaşarlı tostunu incelerken unuttuğum kahvaltı ve elime alamadığım ciltsiz kitaplarım bir gün amacına ulaşır mı ki? Dur, şu banka oturayım. Cam kenarına oturup da yol boyu martılar yerine yüzüme bakan insanlar gibi denize arkamı dönüp yolu izleyeyim. Madem öyle, her gün vapurla karşıya geçip sonra geri dönme alışkanlığıma bir de bankta oturma seansını ekleyebilirim. Belki ilerde yazdıklarımı okuyanlar, ‘her sabah işe gitmeden evvel yarım saat bankta oturup yoldan geçenleri izlermiş, bu yazdıkları işte o günlerin eseri’ derler. Vapur seferlerinden bahsetmesinler, adsız Fransız yazardan özendiğim düşünülebilir. Ya da bilsinler; sadece sözcüklerin mi alıntıları olacak, yaşantılar da alıntılanabilir. “Pırıl pırıl soğuk bir nisan günüydü ve saatler beşi vuruyordu.”

1985 Ankara doğumlu, Mülkiye'de okudu. Hayatına İstanbul'da, sinema, öyküler, fotoğraflar ve Marul adlı bir kedi ile devam ediyor.

Okumaya Devam Et
Yorumlara Göz At

Yorum Yap

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Foto-Öykü

/ hemdem pencere /

Yayınlanma

Tarih:

Yazar:

Yağmalanır da, bağlanır kerpiç evler penceresi lügatıma, bir dize küslükten gelir de kurulur cümle başında:

  • Karın tokluğuna çalışır manolya ağaçları, yaşamak sevincini uyandırmak için açardı. Gelişine acıkan gözlerim soluksuz uykuya daldı, manolyalar mevsiminde.

 

Sürgünleri çekiyor penceremin canı da; ancak can verebiliyorum ekmek kırıntılarıyla, göçmen kuşlarına:

  • Sevda bir dindi, tövbe etmek gibi duruyordu artık gitmek serden. Gitmek, olduğum yere sünmek; gitmek, kendi ellerimle gözlerimi güzel iklimlerden mahrum etmek, sürgüleyerek.

 

Soldu pencerem küser gibi, güne ve gelene. Hangi devirdi benim soluyarak yutkunduğum, sen hangi devire soluyarak veriyordun beni; açıldığı gökyüzüne burkulan penceremde:

  • İmrenirim, hayalimde bir toydum; bilmezdim dört nala yarayla koşulur düşlerin gerçeğine.

 

Ruhun dillenip, bir ağıda   dönüşmesi; kör pencere:

  • Çekildi sineye, son perde.

 

/hemdem pencere/

Ezgi Tek/13.12.2016

(Yazı içinde kullanılan bütün görseller Ezgi Tek’e aittir. İzinsiz kullanılamaz.)

Daha fazla göster

Foto-Öykü

Atlıkarınca Ve Saatin Beş Olma Hali – 1

Yayınlanma

Tarih:

Yazar:

IMG_5625

Fotoğraf: 2014- İstanbul/Fener 


Ne varsa yarım kalmış geleceğindir,
Bir kez girilmiş sokaklar
Açılmamış kapılar.

C. Süreya

Sabah uyanınca yarım kalan rüyalar, eşyalara, kapı pencereye, oradan da evin tümüne sinermiş. Rüya bu, eve sığamaz, gece olunca da kedilerin çöp tenekelerindeki tıkırtılarına birkaç ayak sesinin eşlik ettiği boş sokaklara sirayet edecektir. Kaç kişi varsa o kadar rüya, bir sokakta salınır durur; ama Nilüfer’inki değil. O rüya görmüyor. Bir keresinde okuldan dönerken sınıf arkadaşı, denize atlayıp derinlerde yüzebildiği ve hatta balıklar gibi nefes alıp verebildiği için suyun yüzüne hiç çıkmadığı rüyasını heyecanla anlatmıştı. Nilüfer o esnada hiç rüya görmediğini duyumsadı; uyumasıyla uyanması bir oluyordu onun. Uyanınca da hergün tekrarlanan şeylerin arasına karışıyor, rüyasız uykularını düşünmeye ihtiyaç duyduğu olmuyordu. Mesela günlerden salıysa, okula gitmeden evvel kahvaltıyı hazırlıyordu ki annesi evin hızla büyümekte olan çamaşırlarıyla uğraşabilsin. Nilüfer de her çamaşır için annesine bir tane mandal uzatmayı görev edinmişti; pantolonlar için iki, çarşaflar için ise üç mandal daha uygundu. Kırmızı, yeşil ve turuncu mandallarla tutturulmuş çarşaflar ve kıyafetler en öne, iç çamaşırları dışarıdan geçerken görülmeyecek şekilde en arkaya asılırdı; bu Nilüfer’in annesinden öğrendiği birinci çamaşır asma kuralıydı. Bir de torbada kalan son mandallar, rüzgârda uçma ihtimali olan çamaşırlara iliştirilirdi. Salı sabahı ritüelini tamamlayan Nilüfer, annesi içeri girdikten sonra kaldırıma oturup rüzgârın çamaşırlardaki deterjan kokusunu sokağa dağıtmasını beklerdi. Tüm sokak ev kokmaya başlayınca, göz ucuyla izlediği Melahat Teyze’nin yanına gidip kedileri beslemesine yardım ederdi. O gün de oturduğu kaldırımdan kalkıp üzerine büyük gelen kazağın kollarını yukarı doğru sıyırdı, terliklerini sürükleyerek akşamdan kalan yemekleri iştahla yiyen kedilere yaklaştı. Onları rahatsız etmeden sevmeye çalışırken soldaki kedi, patisiyle Nilüfer’in eline çarpıncazihninde bir an canlandı. İki kediyi kucağında tutmuş, çantasını sürükleyerek okula gidiyordu. Bu, kedilerle oynarken okula gitme zamanının geldiğini fark edip kedileri de yanında götürmeye karar verdiği bir an olmalıydı. Fakat zihnindekiler gerçekten yaşanmış bir günün anısıysa, önce annesinden sonra da okuldan hatırı sayılır bir azar işitmiş olması gerekirdi. Böyle bir an olsa olsa rüyadır diye düşündü ve mutlulukla eve doğru koşup üzerini giyindi, çantasını hazırladı. Bugün okuldan dönüş yolunda anlatacak bir rüyası vardı artık. Hızla çıktı kapıdan. O yürüdükçe, hafif bir deterjan kokusu yerini sokağın kendi kokusuna bıraktı. Balık olup yüzemese de, kedi olup kaçtığını anlatmayı düşündü. Bu da yeterince ilginç bir rüya olurdu.

“Evden dışarı adım attığımda, meğer ben bir kediymişim. Yokuştan aşağı bırakmışım kendimi. Şehrin en hızlı koşan, kaçıp gitmeyi başaran tek kedisiymişim.”

Daha fazla göster

Trend

Copyright © 2017